het Krankzinnig Hoogtepunt

Ik hoop dat je tevree verjaart

2011-08-23T17:30:00.001-06:00

Is onze vriendschap reeds verzonken
tot eens in 't jaar een ansichtkaart?
Wat ooit mijn dagelijkse vreugd was
verblijft beschimmeld en verjaard.

Alas de glazen maar geklonken
en een stevig stukje taart -
beleefd zwijgend zijn alras
de kinderjaren opgebaard.

De terugkeer

2011-06-23T06:20:00.001-06:00

Mijn eerste daad als herboren dichter zal zijn me te distantiëren van een groot deel van mijn voorgaand werk (het pathetische deel.) Mijn tweede zal zijn om twee nieuwe gedichten te posten:

I chose eggs for money
They were rotten inside
I've got no money left
For apples

Life dealt me good cards
But I played them all wrong
I'm losing my chips
By the dozen

No matter whether I do wrong or right
I'm going down without much of a fight.

Nu nog een in het Nederlands:

Laat mijn lichaam hier niet liggen
Koud en eenzaam in de wei
Koud en eenzaam en verloren
Want er zijn geen
vogels bij

Laat me niet verwekend wachten
Warm en zwetend in het licht
Was het maar vast donker buiten
Ik doe de
gordijnen dicht

Laat mijn lichaam niet ontvederd
Vernederend wachten tot je komt

Weggedropen wassen beelden
De stem des oorsprongs reeds verstomd.

Ton en ik hebben een verzamelbundel van Ingrid Jonker aangeschaft en zijn vervolgens naar de film over haar leven gegaan (Black Butterflies). Ik vond 'm erg mooi en de gedichten ook. Verder nog "My lied van die niet" van Fransi Philips, dat is ook goede ZA poëzie.

2009-03-17T13:01:00.001-06:00

op een dag vind ik jou in de dauw van het gras
zonder rugzak en af van het uitgezet pad
en je ligt en je wacht

city night

2008-10-09T14:10:00.005-06:00

in de stilte van de stad
is het door mijn vermoeide ogen
dat de tram voorbijglijdt langs de bomen
badend in een flauw oranje licht

mijn fiets ratelt en mijn
zware jas verstikt
niemand hier kent mijn schuld
behalve ik

een man met een kind om zijn schouder
vanaf de stoep fluistert hij mij toe
in koor met de huizen

ontken uzelf

kanker gedicht

2008-09-22T09:23:00.004-06:00

http://www.gedichten-freaks.nl/601043/

citaat 9/8 uit dagboek: "ik heb vandaag staan huilen bij een stervend schaap en aangemeld bij aan dat veld wonende mensen maar toen die zei dattie de eigenaar in zou lichten en dat t schaap dan afgevoerd zou worden (destriebuusie-sentrem) heb ik het daarbij gelaten (later ben ik nog 1.5uur heen en weer gefietst toen ik besefte dat ik mijn camera bij me had om filmpjes van het nog ademende en zo nu en dan bewegende beest te maken for sake of art. maar het was al heel donker en ik kon het veld ook niet terugvinden)"

11/8:

ik ben een doodziek schaap
een konijn met myxomatose
dat stervend langs de straat
zijn wondvocht ligt te lozen

doch nog geen zachtjes blaten
doorbreekt mijn wrange pech
terwijl uw auto's razen
smelt ik in stilte weg

er komt nog wel een keer iets beters

niet af

2008-09-07T09:12:00.003-06:00

Nou moe, ze hebben mijn bloggerdashboard bewerkt en nou ziet het er ontzettend stom uit.

In elk geval heb ik hier een beginnetje van een gedicht van een tijd geleden waar ik geen goed vervolg op weet; ik zet het hier gewoon neer voor het overzicht ofzo. Het begin vond ik zelf op zich wel goed. Ooit ooit, ga ik weer op zo'n hoog niveau dichten als klanken over eenzaamheid en Trein, maar .. dat is nog niet nu. I dunno. Er lijkt toch bijna niemand dit meer te lezen v_v

Ik heb trouwens (waarom schrijf je dit dan? tegen wie heb je het nu?) een bundel van Saskia de Jong, niet haar debuut maar Resistent. Dat is ongelooflijk moeilijke poëzie, ik snap er vrij weinig van maar het klinkt wel mooi. Maar dan lees ik een recensie van Ilja Leonard Pfeiffer erover.. en dan voel ik me ontzettend simpel. haha.

in elk geval, dat gedichtstompje dus, en excuses aan De Jong en Pfeijffer voor het hun namen noemen in één blog met zulke prutpoëzie.

(oh man, ben ik mijn kladje nou kwijt? godverdomme)
(haha oh jeezes, ik had het in mijn financieën-hangmap gestopt. noooouuuuuuu)

mijn gemoed stompt me radeloos
dreinend hoelang het nog duurt
het grijpt als een kind naar mijn been
en gilt dat ik niet weg mag gaan
het kruipt in mijn bed en blijft daar verongelijkt liggen

kom dan, gemoed, zeg ik
we kunnen ook het park in gaan
ik ga op het bed zitten en zeg niets

buiten

2008-07-15T12:44:00.003-06:00

Gespikkeld van het licht door de lichtgroene bomen
uit de helblauwe lucht over het blauwere zeil
met nog groenere zeep ren je op rozige voeten

glijdt en gilt als een wielewaal
die wijd en geel uit het zeil rijst
en oranje en paars glitterend draait

Inspiratie: een straatfeest waar Titus aan meedeed. Maar ik vind 't niet zo goed gelukt; iets te duidelijk een poging om mijn gebrek aan inspiratie te verhullen.

!!URGENT

2008-05-23T06:56:00.010-06:00

De lichten gaan AAN, fel en wit, de jassen rennen door elkaar; ligt de patiënt al klaar? check. defilibrator, check, scalpels, check, alles is er - WIEOE WIEOE ~*~+*~** oh god ~*++~**)+~*~*((~ de witte deuren wapperen ~*~~*+&*~*~ wiew wiew wiew WIOEE WIOEE WIOEE ~ tudii tudiii ~+*~~))*~+*+~#*~**+)~*~*~*~&^~+~**~~~~

*~.,:~~.*~~*~~*~.~~*~+^#+*~:~~ (doodse stilte) ~~*~+*~~* ~;**;~~*~* (geritsel van plastic) ~*++))*~*~**+~*
pianissimo: "dof... dof... dof... dof..."

untitled

2008-04-20T14:57:00.002-06:00

We stappen gelijk kijk maar.
De zon en het zand in je haar;
Je lacht terwijl ik denk aan scalpels

Aan hoe ik je neer zou leggen
De bomen moeten hun bast uitdoen
Ik zou je op een zacht matras leggen en een boor nemen
De golven moeten glashelder worden

En je zou lachen terwijl ik boorde
De moederborden moeten aan de vlakte
Je zou mooi zijn terwijl ik je schedel opende
De boeken moeten hun letters uitleggen

Ik zou rondgraaien naar de waarheid
Proberend je in de ogen te kijken
Denk ik, terwijl je me omhelst

drie gedichten

2008-03-22T11:39:00.003-06:00

Hoe laat is het? ik schrijf naar de koortsige gordijnen dat ze moeten ophouden met branden. Hier zijn drie gedichten. De eerste twee schreef ik soortvan tegelijkertijd:

I (whatisthesunandmydesire)

Wat moet ik met een regenboog als het bloed in mijn haren sproeit?
De zon is leeg en ze draait en ze draait in de kamer
Wat is de essentie van een blad of een ademtocht?
Wat is het natte gras in mijn handen anders dan jou.
Er is een zin in het aanraken van de muren,
Er is een dans in het volgen van de voeten, in het kijken naar weggelopen vlinders.

En ik zal het bloed uit mijn haren halen
En ik zal er harten mee op de muur tekenen
En ik zal de zon in het gras vangen

II

Er is een huid als het fort van een warmte
Er is een oog als de poort van een doolhof
Er is haar als het blad van een jungle
de poorten versperrend
Er is een mens als een verwarming in mijn armen

De derde schreef ik na in slaap gevallen te zijn en weer wakker geworden. En ik vind ze niet zo goed nee, maar wat is überhaupt de zin van poëzie, waarom zou ik het schrijven als het perfect moet zijn. Ha, ik was echt slaperig en ik probeerde het op papier net zo goed te laten klinken als het in mijn hoofd klonk, net abrupt uit een droom gevallen.

III

De wens die uit al mijn poriën straalt
als de warmte van een gillend vuur
mijn ziel als een brandende kast achterlatend?
En als je tegen zo iemand iets zegt
om de hitte door mijn schedel te doen steken
mijn ogen tot vlammenwerpers te verspreken?

Waarheen o grijpen mijn lege handen
Waar was je nou in het gras
En alles staat in verband met elkaar
En de lege dagen rijzen als
eindeloze bergen naar de hitte van de zon
En de zon rijst in haar witheid over de
wereld en ze grijpt ons met haar eindeloze armen
en ze eet ons in de hitte van wat?

Tramreis met exploderend hart

2008-02-24T12:52:00.002-07:00

De tram huilt zich een weg door de tunnels
de mensen in de tram huilen
en lispelen de voice-over na

Ze staren naar de voorruit langs een wand van tralies
Het koude staal vastgehouden door dode handen
En de tunnels worden kelders

Kerkers? waar zijn de deuren van het spookhuis
Druk met verkrampte vingers op het knopje
Aangetast plastic. Weg naar weg.

umm not quite sure.

2008-02-12T13:38:00.002-07:00

well at first i only knew the title for sure, i even considered to make the poem just "title says it all", but then i decided to give it more, you know... body. and i guess that was a good thing to do, because.. well.. seems like it worked out.

This one might as well be meant for you

As we walk through the broad empty streets
I can see her in your appearance
My sheets don't say anything when I
Ask them why and why that matters

And when will we build our own island
Where your arms will be warmer than buildings
Than tragedy and you yourself
Still shining through in my appearance

dirt palace

2008-01-14T14:29:00.001-07:00

I'm building a dirt palace
and one day i will live in it
between the empty tins and cans and
bottles and plastic bags and
mud

And i might hide myself in a corner
my clothes already smelling and damp
and forget to make windows
'

revalidatie van mijn inspiratie

2007-12-17T09:10:00.000-07:00

Er ligt een shawl op een tafel
achteloos neergelegd, je kan de
pluisjes zien rafelen bij de randen

de boog bij de hoek is zachter
en ronder dan een vrouwenhuid
de kleur zou je flets noemen, totdat

je opviel hoe het licht er schaduwen
en kleurverschillen op deed ontstaan
en alles eromheen lijkt te vervagen

(waarom is dit nou zo'n briljant gedicht: omdat alles wat ik schrijf briljant is, en dat betekent dat dit dus ook een briljant gedicht is, en een briljant gedicht over een -sjaal- is dus briljant. Snap je?)

begin van mijn poging het vrij naar het engels te vertalen:

On the table lies your shawl
stuck in her movement; sprawled
nonchalantly and bare
not at all hiding as you stare

uitroep die eronder stond: 2x "STATISCH" en: "AND HERE I'M HOME AGAIN / BUT NOT IN THE EUPHORY I HOPED FOR / (no) / I HAVE NEVER LOST THIS DEEP / / I HAVE NEVER / LOST THIS DEEP"

laat mij afsluiten met de verzekering dat er misschien meer gaat komen en misschien al binnen een week. en ik heb trouwens gewonnen :) kijk maar. de 1e is van mij.

Niet gevangen in een titel.

2007-10-15T07:47:00.000-06:00

Ik kom thuis met een gedicht, waar de warrige nacht en morgen in kwijt zijn. Het is een atraditioneel experiment, het heeft een vorm anders dan je gewend bent. van mij.
Juist hier wil ik het liefst kritiek,
vertel me alle plussen en gebreken. ik geef u dit;

" "

kijk me geruststellend aan

KIJK ME GERUSTSTELLEND AAN

de herfst buiten waait haar prachtige kleuren

TOE KIJK DOOR MIJN GRILLEN HEEN
IK BEN NIET SLECHT
IK BEN ALLEEN MAAR ZIEK

omdat de kamers zachtjes beven
omdat er paniek in de hoeken groeit

WAAR ZIJN MIJN KLEREN, TOE
WAAR ZIJN MIJN KLEREN
DRAAI JE OGEN TOCH WEG!

stel me gerust. ik ben alleen maar moe.

laten we waden door de herfstkleuren
terwijl we de hekken achter ons laten
op zoek naar de echte wereld

2007-10-08T09:15:00.001-06:00

I'm a fufucking vavavampire zegt:
*gaat haar eigen few lines uittypen 4 sake of it*

I'm a fufucking vavavampire zegt:
Heh... mijn lines zijn van het type dat mijn blog nooit haalt

I'm a fufucking vavavampire zegt:
of misschien wel.. maar het is gewoon stom.

I'm a fufucking vavavampire zegt:
I asked myself if I would be the same person
as I am now,
if i hadn't known you

and the answer was a clear no
a clear no,
do you know what that means?

You've been screwing up my life for so long
and now you're gonna pay for it
I'll make you pay

[theonewithout] Stay tr00. sxe! X zegt:
Post gewoon alles..

I'm a fufucking vavavampire zegt:
Ik zou het op zich wel op muziek kunnen zetten. troo skram... dan verstaat toch niemand het

[theonewithout] Stay tr00. sxe! X zegt:
Heb je later nog wat aan.. al was het alleen maar voor de statistieken

I'm a fufucking vavavampire zegt:
Hah... ill see

gegen die mauer

2007-09-30T02:25:00.000-06:00

de muren in mijn kamer zijn klaar, op de vloer ligt voorlopig een restje van het tapijt waarmee de woonkamervloer is belegd. ik heb alvast mijn bed van titus' kamer naar mijn eigen verplaatst en de eerste muurdecoratie aangebracht; op een afgescheurd schriftblaadje:
We're setting off firecrackers
and watching the day begin
in rains of coloured light

BURN YR HEART OUT GALS

2007-09-10T13:26:00.000-06:00

Whoa, wat is de vakantie al lang geleden. Maar ik heb inspiratie, hoe plakkerig het ook is! En wat voor inspiratie <3
Over de titel... ik had er gisteren in een melige bui "Heart On Fire 2" van gemaakt. Maar dat doet het gedicht geen goed.

Het brandalarm kondigt geen brand aan
Maar voorspelt ze, schijnbaar oefening
Argeloos lopen we de klas uit

Buitenstaand kijk je me opeens aan
Ik vat vlam
en het alarm ebt weg

Of de hele school is uitgerukt
Omdat jij je haren hebt geverfd
En met je pyromane ogen
Mijn innerste
_ in brand gestoken

Okay, dat zag er gisteravond beter uit. Het leek zo'n rond gegeven maar 't is toch lastig in een gedicht te gieten. Ook omdat ik mijn darling (het laatste couplet) niet wilde ombrengen :(
For try's sake, laten we er dan de eerste versie nog maar bijzetten.

Heart On Fire 1

Of het nu wel of niet toevallig is;
brandalarmen die geen brand aankondigen
maar ze voorspellen, en we gaan buiten staan

Waar me als eerst de gloed van je haar opvalt

En dan je mond
Waarmee je tegen iemand staat te praten
En dan zie ik je pyromane ogen

Bloeb

2007-08-09T04:27:00.000-06:00

Het lijkt niet echt af, maar toch. Bijprodukt van de vakantie.

Deep Sea Life

I said to her: "Look at my lips
they shed
and then come back together
and shed."
Then she said
that I am a fish
swimming in her thoughts.

(Volgend optioneel couplet;
Yes, I might be a deap sea fish
twingling my light to passers-by
opening and closing my mouth
under the heavy loads of water

Nah aah. Yakkee. Beter dat dat een eenzaam tweezinnig gedicht blijft dan.)
Diepzeevissen zijn overigens zeer interessant in alle opzichten. Als je nagaat dat die beesten kunnen leven onder de enorme druk van tien kilometer zeewater bovenop ze; en dan in vrijwel complete darkness met zo'n klein lichtgevend fliebeltje aan hun kop andere visjes naar zich toelokken; en dat ze ugly as hell zijn, wat niet uitmaakt want niemand ziet ze ooit; en dat ze dankzij hun relatief ingewikkeld bereikbare lokatie nog amper contact met mensen hebben gehad; is er een poëtischer dier te bedenken? (jazeker, dat is een uitdaging)

DRIVE-IN HEAVEN

2007-08-08T17:01:00.000-06:00

Zouden de poorten van de hemel
van hoog opspattend water zijn gemaakt,
dat op je ruiten neerkomt, zodat je
zonder het te zien naarbinnen rijdt?

De regen weerkaatst de remlichten
die door hun rood een soort voorbode zijn
van wat de gladde banden vrezen.
De wegen, de wegen glimmen je tegemoet.

(Sandro vond het ook geen slecht idee om de coupletten om te draaien. Dat kan ook.
Zoals het er nu staat is het (imho) meer voordat er wat gebeurt, zeg maar - als je net begonnen bent met rijden, maar als je ze omkeert is het meer nadat er wat is gebeurd en ik denk dat het dan toch ietsje minder suggestief wordt.)

my poetic dreams

2007-07-28T13:43:00.000-06:00

Trein

De treinen rijden wel. maar op de stoffige perrons
snellen de wagons slechts de verkeerde kant op voorbij
mijn voeten willen graag gaan lopen. dan komt er een trein

Ik kijk uit het raam naar ons land.
Langs de kant van de rails sta jij; in je hand
een omelet.
ik stap uit. hoffelijk bied je mij 'm aan.

Samen lopen we verder;
ik argeloos etend van de omelet
jij nog met het bord in je handen.

Ik wilde eigenlijk een gedicht schrijven met de regel "de wegen, de wegen glimmen je tegemoet" erin (als eindzin dan denk ik) maar toen kwam dit er dus uit. Het is een soort van bewerking van een droom geworden, waarin ik zo goed en zo kwaad als het ging met suggestie heb gewerkt. En het grappige is dat de lettergrepen wel (meestal =)) kloppen maar het metrum -- niet. voor geen meter ja ;P

Ok fok en nu ga ik dus broeden op een gedicht waarin ik die zin wèl gebruik. Vannacht droomde ik over douches bij een zwembad. Moet toch iets mee te doen zijn (denk aan een overstroming? de wegen, de wegen glimmen je tegemoet.)

Parafilie

2007-06-18T06:44:00.000-06:00

o voortvluchtig hart, waar brengt u mij. een plant verdomme!

Ik twijfel nog tussen de titels;
Struik in tuin of (paradijs) of Sweet Lurv (paradise remix) of iets in die richting.

Ik omhels innig de struik, zoetgeurend
haar meel, donkergeel, op mijn lippen
en haar dauw druipt over mij heen.
"O, aarde!" Roept zij, "smelt het steen
in uw hart! Laat het kolken
door onze verliefde aderen heen!"

Mijn gezicht duw ik diep in haar bladeren
en haar takjes houd ik teder vast
ik sta zo versteld van haar pracht.
"O, wolken!" Schreeuw ik, "regen zacht
op ons neer! Laat de nachtlucht
zo ijl zijn als een kattenvacht!"

En wij kussen, de struik en ik
terwijl de aarde en de wolken toekijken.

Het -acht-rijm in het tweede couplet vond ik zelf vrij stuntelig en voorspelbaar. Maar ik kwam niet met iets beters.
Het is wel een beetje een raar gedicht, zoiets als dat over die koe maar dan zoetiger. Hm.

Er is nog 'n gedicht wat het gros van mijn lezers al zal kennen als er niet een heleboel mensen zijn die dit lezen zonder dat ik daarvan op de hoogte ben (comment me! pleeease!) maar dat ik hier alsnog ga neerzetten voor die buiten dat gros vallende lezers. en een beetje voor de volledigheid.

De Straten Zijn Zo Vol Van Troost

Graag zou ik bezingen hoe perfect de straat
en de muren en de lucht en het gras
tegen elkaar afsteken, zodat het niet nodig is
lippenstift op te doen om terug te halen wat was

Maar hoewel je zomaar zand kunt gooien op de stoep
zonder de blauwe lucht te breken; de straat
is geen meisje en door haar toch te bezingen
voelt het of je de klinkers schaadt

Het gras is nog zo fris en onbezoedeld
of het zeggen wil dat mensen aardig zijn
Hier zijn alle dingen nog zo maagd

Maar door de straten zweven warme leugens
Mijn handen waren hier nog zacht en klein
De kerstboom in de tuin is omgezaagd

2007-06-07T10:41:00.000-06:00

Ik ben geboren
van een hoge toren
al dat bloed viel zo achter mij aan
ik kwam terecht
in het nat van de vecht
daarom kan ik nu niet meer recht staan.

Wh-hoo.

Comeback #so much

2007-05-05T14:36:00.000-06:00

Geïnspireerd op Joshua Fit For Battle,
Bonus Track II van To Bring Our Own End (toe, breng de nieuwsgierigheid op om me om dat liedje te vragen. ik stuur het je graag even door.)

Als titel dacht ik aan iets als "Icarus and the airwaves of Jericho" but then again, dat slaat eigenlijk nergens op. mm...
"Dageraad". Voorlopige titel.

Hij rees naar de namiddag
onzeker van het juiste besluit
hij steeg door de avond
onzeker van de was op zijn handen

Hij rees heel alleen
net alsof hij niet wist hoe het moest
dromend van de nacht om hem heen
hij vloog naar de zon

Dit is overigens een andere versie dan ik in mijn notebook heb staan. In mijn notebook beginnen zin 1, 3, 5 en 8 alle met "hij rees" maar dat werd wel erg veel.

np#1: the american analog set - the only one
np#2: Zann - Bis Aufs Messer

Sick Minded // Healthy Poetry

2007-04-03T11:15:00.000-06:00

Goed... Ik kan niet precies verklaren wat er aan de hand was maar feit is dat ik een aantal schriften vond waarin gedichten staan die ik hier nog op kan zetten. Niet te veel hoop, een glazen schaal en voor ik het weet glipt hij weer uit mijn handen (score afgelopen week; 1 glazen toetjesbakje, 1 antiek Jugenstielschaaltje dat M. op €100 taxeerde, en nog wel iets volgens mij... weet niet meer precies) maar feit is dat het weer aanwezig lijkt te zijn en scherper dan de ontploffende zeepbel de afgelopen.. maanden. Ja, het laatste serieuze gedicht was van 16 januari.

Ik begin met een recent gedicht om mezelf te motiveren. Beloof plechtig dat ik er morgen nog een opzet, die sommigen van jullie al zullen kennen maar anderen niet -- gewoon om het overzicht completer te maken. (inspiratiebronnen geïncludeerd s.v.p.. Ik merk wel dat nu ik weer even math rock luister in plaats van screamo mijn humeur ineens verandert... het is nog niet vaker voorgekomen dus ik kan nog geen conclusies trekken, maar het is en blijft opvallend.)

Untitled #31

Wat valt er nog te zeggen

Zoals de dag vandaag begon
De zon opkwam, haar stralen
de lucht in strekte,
Zo is de ochtend morgen weer

Okee okee, ik zei niet dat het een goed gedicht is maar het is in ieder geval iets. So's the next one;

Drifting

Mijn schots is een ijsschots en ik drijf
door diepe warme zee 'k heb de wind mee

En op een rots vlak bij me lonkt de meermin
zingt me weer zin in maar het wordt weerzin
als ik dichter bij haar concludeer dat de
mond die ik wil kussen een zuignap is
een dat haar rok van zeewier zich om mijn armen wikkelt

En hier zaten nog twee regels aan vast "De schots is heel klein en ik vang vissen met mijn voeten// mijn tenen bijten ze af maar daar worden ze dikker van", alleen dat couplet had verder geen nut dus dat heb ik eraf gehaald.

Ik ben nu ook bezig in Arjen Duinker's "Misschien vier vergelijkingen", een dichtbundel bestaand uit 4 lange gedichten. Weet dat ik het al over hem heb gehad maar omg... go check this people.

shunt take it 2 serious rly

2007-02-25T11:55:00.000-07:00

this is gud stuf rly. reed sum:
Was further out than you thought - wind-swept and current-caught. Not knee-deep, but out to sea. Slipped off the boat that we bought. Water, water everywhere, but nowhere a drop to drink. I'm floating, wrinkling, uncomfortable. I'm sinking and sinking and sink.
this song is called not waving but drowning by I Hate Myself
try toget yr goddamn hands on dat bc its teh fckin shit. rly.

at times i get so depressed.mab i listen to the wrond musi c, idk, but i tried to getb home 2d and i cycled but there were ppl in front of me an the traffiv lite was red and i jus felt liek i cudnt jus stop and take it for normal. i had to cycle on so i went rite howevr i needed 2 go by teh traffic lite 2 get hom. an wen i cam to another trafic lite dat was red i cycled 2 sumwhere eles as wel. an it went on an on, i jus dint want 2 go hom anymoer. an at last i realised i cudnt go on 4ever so i cycled hom anyway, im rly weka 2 maself mostly. an i hav a poets blok an i trie so hared to get ova itbut i jus feel liek i cant. an you shunt care anyway bc my poems r crappy shit anyway. so yea i no i dint post anyfing 4 a long tiem but i rly tried an it just dint work an i decided if i cant even do dis id mab better not live. ima kill maself rly. rite now. soz.
or mab im even 2 weak 2 kill me. so ul be annoyed ba ignorant me 4 sum longer. mab ill jus stay in ma rum. away from any1. im ugly anyway. u guys dont wanna c me. i no.

idk y im tellin u all dis. mab u shud jus 4get u ever read it. ill not post it. ill delete it. im so wesk at times. luvyall.

Emotie

2007-01-28T12:43:00.000-07:00

AAARGGHH AAAAARHRHRHRHRHRHRHR AAAAAARRGHH ARGH ARGH ARGH AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARRRRRRGHGHGHGHGHHHHHH ARH GHAAA GRAAHHGHGHRRRRR ARR GGGG HHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH!!!!!!!!!
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARGG GGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH!!!!!!!
AARGH ARGH ARGH AAARGH AAAAAAAAAARRRRRRRRRRRGHGHGHGHGHGHGH AARRAGGHH AARRAAAAAGHAAARAAGAAGRAAHAAAA GHARGHAGHA AARGH AA GHAARGAHAAAAAA!!!! ARGF MFF GHAA GHARGM FGFGRRRRR AGHF AGHF ARGH! ARRRRRRRRAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!! GOOVVEER GOVVER GOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOFFFFFFFFEEEEEEEEEERRRRRD AAAGHHHHHAAAAA!!!!!!!!!!!!!!!!!! GHAARGHAAAAAAAA ARGH AAAAAAAAAA!!
GHRAAA WHAAA WHAAA ARGH GOFFER AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHH!
NHEEEUUUUUUUUUU AHHWAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

Stijloefening

2007-01-16T08:19:00.000-07:00

(nog titelloos)

Verwilderde wangen als blozende bloesems
In de geurende tuinen die wij samen gaan scheppen

Ongerepte ogen als onaangeraakte theekopjes
Waarvan wij nog gaan drinken in onze geurende tuinen

Wapperend katoen om je heen als de naakte blik van een bloem
Gevangen in een cliché

Zachte droge voeten op het gras
Dat spontaan groeit waar jij het grind raakt

Het is wel hel duidelijk nagedaan van Arjen Duinker. Maar het is toch anders! Dit is veel oppervlakkiger dan zijn werk... En bovendien gebruikt hij amper alliteraties en herhaalt hij vaak dezelfde zinnen... (om terug te komen op wat ik vanmiddag zei, Ellen, ik denk dat Duinker één van de weinige dichters is, die het gelukt is om wel degelijk vernieuwend te dichten. En Jan Hanlo ook. En dat zijn dan net de twee dichters waarin ik me het meest heb verdiept, wat zou kunnen betekenen dat ik me uitsluitend verdiep in vernieuwende dichters, maar volgens de regels van de logica zou je ook de conclusie kunnen trekken dat àlle dichters vernieuwend zijn. En dat is ook op een bepaalde manier waar... Back illusions.)

Late night productions

2007-01-13T11:07:00.000-07:00

Mijn vader vond deze:

Voor een hele zachte prijs beloof ik u paradijs

Drink en zie: Paars
zullen de tot nu toe grijze
luchten boven u zijn. Uit de
gouden wolken die, zij't spaars,
over komen drijven, valt slechts
gifgroen, geurend gruis.

De kleuren spreken meer. En in u
wordt het stiller.

minder goed dan deze:

Wereld vol Schrijvers, ofwel Moeheid

Het gedicht is een
Momentopname
Van een diep gevoel

Zinnen moeten een
Boodschap dragen
Precies die ik bedoel

Niet het gevoel bij naam opschrijven
Niet hoeveel moeite het je kost
De interpunctie weg te laten
Nog één zin, en dan ben je
Verlost

Zelf vond ik de laatste technisch gezien... moah. Bijv. van de vijfde op de zesde regel, dat loopt toch niet lekker?! Het metrum klopt niet helemaal. En de medeklinkers aan het eind van de ene vloeken met die aan het begin van de andere regel. In het paradijsgedicht maakt de techniek niet zo heel veel uit want dat is blank verse. Maar als je puur naar de boodschap kijkt is het tweede gedicht wel beter ja.
Maar in een gedicht gaat het niet om de inhoud... het gaat om de vorm.
Dus... tsja. They're both shitty.

Mijn beste gedicht vind ik zelf nog steeds KOE. Maar dat is ook meteen de enige die ik schreef toen ik helemaal in een soort trance was... Ik stelde me op een bepaalde manier echt voor dat de koe naast mij lag. Misschien dat ik als ik een kingsize Amerikaans bed met hele zware patchwork dekens neem, en daar dan nacht op nacht in slaap, een hele goede dichter word.
Of misschien lag het aan de koeienvlaaiammoniakgassen die door mijn raam naar binnen kwamen drijven. Zal 'ns in een weiland gaan proberen te dichten. Kijken hoe dat uitwerkt.

About thinking you're normal

2006-12-29T10:23:00.000-07:00

1. Ik kan weer schrijven! Hurray! Kan alleen niet precies verklaren hoe het komt dat het nu wel kan. En waarom het de afgelopen (hoe lang?) twee maanden niet kon. Papier was papier zoals het eerst was, de pen zag er niet anders uit, het willen schrijven was sterker aanwezig.

2. Vandaag heb ik welgeteld 13 CD's uit de cd-uitleen gehaald. En een beetje gebluft, weetjewel, acht CD's uit het archief laten halen, ik noem Superchunk, Chavez, Fugazi, Unwound, Polvo, Shellac, Sunny Day Real Estate, Converge, Cursive en Indian Summer. Heb er al vijf geluisterd, met name Sunny Day Real Estate maakte zware indruk door de lyrics.
Hoewel geprobeerd kon ik niet de neiging bedwingen me te laten inspireren en mijn eindelijk nette wiskundeschrift weer te bevlekken. Lees & Beef:

Eyes Full

She tells herself the truth
Is what she sees is not
The truth it can't be that
Painful

She closes her eyes speaks softly
Telling herself she isn't scared
Of opening them

What she sees is not

Painful

Telling herself she isn't scared

hope u like it. be emo. cheers,
XgunsxgoxbangxandxletxmexdiexorxixwillxcutxmyselfX

Je gaat niet dood als je je hoofd stoot

2006-12-18T12:26:00.000-07:00

Als ik nou mijn handen helemaal opat
dan kon ik er niets meer mee breken
maar dan had ik wel
stukmaak-tanden

Fluister fluister, de stem van mijn naaste
fluisterend in mijn oor als de stem in mijn hoofd
Oofd oofd verdoofd luister ik smoor mijn gezicht
in het kussen gedoofd het licht
maar het vuur dat wakkert nog
vanbinnen in het hoofd het lichaam log

Sorry Ik kan niet dichten Sorry Sorry

Sorry, sorry sorry dat ik niet weet
Wat ik nu moet doen zonder mijn hoofd te stoten
Ik heb al gezegd dat het me speet
Maar ik blijf doorgaan, onverdroten
(Al mijn illusies kapot geschoten)

En dan stond er in het schrift waaruit ik dit overtyp nog "SHIT SHIT SHIT" maar ik neem aan dat dat niet bij het gedicht hoorde. Gedicht in de breedste zin van het woord.

Uitdrijving dmv Opschrijving

2006-12-05T15:27:00.000-07:00

So I had this weird feeling again... like I could write. Watch & weep.

Je stem die door mijn oren fietst
Ik houd je, houd je aan de praat
Want deze tijd moet opgerekt
Niets doe ik liever. Niets.

Ik houd je, houd je aan de praat
Zodat je blik hier blijft op mij
En je dus niet naarboven kijkt
Als je de klok ziet dan is het al te laat.

Na de komma bij "ik houd je" moet je even ademhalen. Dan hoor je beter wat ik bedoel.
En over die "dan" in de laatste regel is nagedacht.
Over een titel is ook nagedacht, maar ik vond geen goede die niet a) overliep van ironie en/of b) afdeed aan het gedicht zelf. Ook de posttitel slaat niet echt op dit gedicht, maar op het andere, wat qua vorm een soort van oefening was voor bovenstaand. Uhm, ja. Lees maar:

These hands/these words

fluister fluister alsof achter mijn rug
terwijl ik ijsbeer heen en terug
de spoken op en naast elkaar
zich strekken, blazen door mijn haar

ik kan niet zeggen hoe alles valt
beweeg mijn handen; los, gebald
maar alles glipt en valt kapot
stukmaakhanden hoofd op slot

de onmacht kolkt en vormt een kluit
die brandt vanbinnen; moet eruit
dus gil en gil, maar geen effect
mijn woorden zijn al weggelekt

Nu nog een keer die laatste zin
Laat u'm onthouden, hij blijft erin
De boodschap mag door u gestrekt:
mijn woorden zijn al weggelekt

A Bananamilk Bath

2006-11-08T10:03:00.000-07:00

Inmiddels ben ik zo vreemd geworden door het slaapgebrek dat zelfs dichten niet meer normaal gaat. Wederom toe aan een grote verandering. Ik heb laatst wèl een liedje geschreven voor mijn gitaar, helaas kan ik hier de melodie niet neerzetten en als ik het met deze computer op zou nemen zou het van geen kanten klinken (wat? heb jij geen homestudio?) dus jullie krijgen alleen een vale rip-off. De tekst.

Sky Over Enschede

Come with me and lay down in the grass
And we'll watch the sky
over Enschede

And we'll watch the blue
Leap over in white
and you'll see the grey
coming down on you

and when we're cold and wet,
it's the perfect setting
for our first time (first time, first time--)

Ben niet in de stemming voor een oud gedicht. Welterusten...

Rijm?

2006-10-24T09:48:00.000-06:00

Verwarring schijnt te stijgen uit de rijmende regels die mijn zijn aan elkaar heeft geregen, hier is goudenregen, hier is herfstig de stijl die ik mij niet eigen wil maken aangezien zij mijzelf doet zweven door webben geweven door de spinnen van de verwarring der zinnen, boeken verergeren het gebrek aan hoop op ontwarring, ontwarring ver te zoeken. (nu krab ik een wondje open en denk meteen: mijn voet bloedt. De ontwarring mag dan ver zijn, het rijm is nabijer dan mij blij maakt. Oja, rosée is Frans voor dauw.)
De zoute regen bedauwt de goudenregen
een zachte rozéegen
de druppels vallen als een fontein
in het hart van de mall
waar wij al
vele keren samenkwamen
de glazen klonken
ons aan rosée bedronken,
fijn verdronken in het midden van het plein
overstegen ramen stal zonken falderal

Poging twee...
De zoute regen bedauwt de goudenregen
herfstgele bladeren als natte koude handen
strijkend in een zegen
over je natte koude wangen,
zilte druppels uit de kille lucht
een zware zucht, kom en vlucht,
er komt geen tucht, het hoofd is leeg,
leeg als de steeg waarin je steeg
naar de natte koude lucht, je slome vlucht naar de zucht boven de baard
van de heiligste zegenaar, je vleugels
flapperend wennend aan de kou
kou van jou, was je nou nog hier,
dan had ik meer plezier, vertier, clear
maar jij speelt met de schaar, bespeelt de snaar
straft me zwaar, stom, waarom zei
ik ook wat ik zei, je hoort bij mij, je bent mijn zus,
een kus, en nog een kus, blus, vul,
ik mis je, ik mis je, ik mis je

Het is chaotisch en het rijmt flauw, en het klopt niet, maar dat boeit niet zo. Ik pak mijn gitaar (snaar, schaar, klaar, clear, hear hear hear) weer op en zal de rest van de middag de storende woordherhaling uit mijn gedachten spelen (stelen, schelen).
Welterusten.

Trying to catch that anger

2006-10-17T10:14:00.000-06:00

1. Aangezien onze koelkast er wat rommelig uitzag (van buiten. De binnenkant is mama's terrein) heb ik de magnetic poetry een beetje rechter gehangen, woorden gesorteerd op één, twee, drie, vier, vijf of veel letters, en meteen een klein gedichtje gehangen omdat het met die gesorteerde woorden zo makkelijk gaat. Alhier het resultaat (<-dat rijmt!) : your wry about every word that is said
fills me with languish thoughts
I am curious as for the meaning of your caterwauling opinion

shortness goodness. "caterwaul" stond in The Genius Edition Mini Dictionary zo uitgelegd:
caterwaul: n. shrill sound v. to make such

2. Schoenverkopers drijf ik tot wanhoop, maar het poëzieschap in de Van Pjèr krijgt mij kritiekloos arm. Vanavond aangeschaft Arjen Duinker's "En dat? Oneindig" waarin ook 40 gedichten van Karine Martel (Fr.) staan die door hem zijn vertaald naar het Nederlands.Duinker dicht onduidelijk; het is totaal niet te vatten wat hij nou wil met zijn "hond die een bloem zingt", maar als je de gedichten leest of zacht voor je uit leest klinkt het wel intrigerend.Woordcombinaties als"Lichtpaarse veren" en "carnivore ogen" doen het 'm.Go read this, was het niet voor de geweldigheid van de gedichten dan wel voor de afwisseling.

3. Duinker heeft mij nog niet tot een Duinker-style gedicht kunnen inspireren. Echter de bewustwording van het feit dat ik mij geen enkel gedicht over het verschijnsel woede, of: ruzie, kan herinneren (wat erop wijst dat ik het nooit gelezen heb, wat erop wijst dat zo'n gedicht hoogst zeldzaam is of zzelfs helemaal niet bestaat) wel. Lees maar:

All reasonability
Left behind a wall of creamy white
Curtains that offer no protection

Against the monsters in this hollow room
Grown-long teeth past which
Hot air is heavily breathed

Heat that makes the curtains bulge
Right now you should see my feet
But I'll be gone before you reach me

In mijn Composition Book staat er eigenlijk nog een tweeregelig laatste couplet achter maar als ik zo kijk vind ik het mooier zonder. De laatste zin komt zo mooier uit. ("But I'll be gone before you reach me" Het is een soort van paradox, zie je?)

Why was I late at school today?

2006-10-04T08:31:00.000-06:00

Eenvoudig te verklaren: ik had gisteravond zogenoemde "hemelse inspiraties".
Okee, misschien niet hemels, maar wel inspiratie. Lees en oordeel zelf:

Calypso
Dit is mijn eiland van gedachten
Afgedwaald van de archipel
Op het strand in het zand dans ik
Door de branding, de zeeën van tijd.

Mijn eilandje nadert een draaikolk
't Is het onherroepelijk lot
Dat zij neerwaarts zal worden gezogen
De lucht draait reeds boven ons rond.

Maar nu is er nog tijd om te dansen,
In eigen leugens te geloven,
Als de zon de wolken paars kleurt
En de zee is nog blauw, zo blauw...

Én ik heb een gedichtje in het Engels geproduceerd; Luka is uiteraard vele malen mooier.
De keuze van het woord terrace klopt inderdaad niet helemaal, maar het is duidelijk wat ik bedoel. Misschien voegt het ook wel iets toe aan het gedicht (of een beetje extra ruimte aan de garden).

Lying on the stones of the terrace in the garden
The grass peeking curiously through
We'll make up our own truth
We'll ban all the world out
Keep softly saying words that are just right

Er zou nog een couplet aan moeten worden geplakt, eigenlijk. Hrm, dichten is moeilijk.
Omdat Ellen deze mooi vond, ook nog een oud gedichtje (past meteen in het "why was I late"-thema). Behoorlijk oud, dit is uit het blauwe schrift en dus uit de laatste helft van de tweede klas. Zal ergens in maart/april '05 geschreven zijn.

00:54:38

Ik lig hier nu nog wakker
Al wijst mijn wekker vijf voor een
Ik ben nog niet zo heel erg moe
'k Heb vast een slaapprobleem

Ik sla een boekje open
Dat doe ik voor het tijdverdrijf
'k Kan net zo goed gaan lezen
Als ik vannacht toch wakker blijf

Vluchten en Blauw zien

2006-09-21T09:43:00.000-06:00

Misschien kan ik beter eens ophouden met dat vluchtverhaal; het begint steeds meer alles wat ik schrijf te beïnvloeden. En ik ben geeneens van plan het te verwerkelijken.

Een combinatie van mono- en dissyllaben (tot een harmonieus geheel)

Uit het raam
Met een sprong
In de nacht

Ik land zacht
Op het gras

Het is fris

Elke spier
In mijn lijf
Is bedacht
Op geluid
Op gekraak
Van een tak

Stil als mist
Loop ik weg
Met als doel
Paradijs

De titel klopt niet helemaal want er zit welgeteld één trisyllabe in.
Hm, ik ben moe.

Omdat de zon zo blauw scheen vandaag (pardon, ik bedoel natuurlijk: de zon scheen en de lucht was blauw) ben ik daarnet een tijdje buiten in de zon gaan liggen. De warmte vergoedde veel van het leed veroorzaakt door de harde stenen ondergrond daar. De tuin ziet er opvallend onecht uit van onder, het groen van de passiestruik en haar tengere vangarmpjes waarmee zij zich optrekt aan andere planten - dit afstekend tegen de strakblauwe luchten - leken zo afkomstig van een reclame-afbeelding.
Ik heb een aantal kleine plantjes uit de grond getrokken en mij hier heel wreed over gevoeld. Volgens mij groeit er prei (het kan ook ui zijn) tussen de stenen daar, ik heb het geproefd omdat ik zeker wilde weten of het prei (of ui) was of iets anders (ik was niet bang dat het mij zou vergiftigen; ten eerste zag het er niet giftig uit, ten tweede: ik ken geen angst...) maar slechts met zulke kleine hapjes dat niet goed te zeggen was of het nou prei (of ui) of iets anders was.

Ik heb zin in nog een gedicht. Het grootste deel van jullie lezers zal het al kennen want het is van meer dan anderhalf jaar geleden.

Blauw II

ik kijk in je ogen en zie daar
ik zie daar een zee zo blauw
zo blauw als je ogen zo blauw als azuur
zo blauw als de hemel bij 't avonduur
zo blauw als strakblauw bij de horizon
een zee met niets dan blauw rondom
ik zie je blauw en ik voel dat ik kleur.

That's it for today. Misschien heb ik binnenkort weer inspiratie.

Remembering your Divinity

2006-09-03T11:35:00.000-06:00

Wie zegt er dat de treurwilg treurt?

Haar takken zijn de ruisende gewaden
Waarmee zij sluipt door feestelijke zalen
Haar zang is als een suizende tirade

Zij kust zo bruisend al van haar gemalen
En fluistert in wel twintig talen (genade, genade)

En komt de nacht
Dan sluit zij je zacht
En sluitend in het diepst van haar verhalen

There has been something coming up for weeks now. Eindelijk spirit! Suja, suja.
Voor de Eindhovenaren onder ons: Als het flink waait (did you notice the clouds so low? They flow so faaasttt... so low, I'm slow oh oh) bij het kruispunt met een brug over de Dommel en een groot beige gebouw waar volgens mij "SLEKKERS" op staat maar dat kan fout zijn... Daar? Ja, daar staat ze.
Okee, ik ben in een Björkmood, tot ziens lieve vrienden.

Take me back to that light green day

2006-08-05T14:10:00.000-06:00

Yak, ik word echt vreemd van mijn wiskunde. Vandaag... Nouja. Ik begrijp ineens niets meer. Ik begrijp het ueberhaupt niet dat er nog mensen zijn (zoals jij, dus) die nog deze weblog lezen.

Na okee ik zal 'm niet deleten. Dan is er niets meer om... Ok. Hier mijn reden om vandaag weer een Diep Onzinnige Overvolgezeurde Blogpost neer te kotsen.

En Passant

Ik had om moeten draaien
mijn fiets moeten stoppen
je naam moeten vragen
had moeten vertellen

hoe iedere trek
van je droef gelaat
voorgoed als een ets
op mijn netvlies staat

Ik had je naam moeten vragen
niet door moeten trappen
naar de hoek van de straat, of we
vreemden waren

Hier overnieuw het bewijs van mijn onvermogen om in het engels te dichten; eerst wou ik het gedicht zo doen:
Should've turned around
Should've stopped my bike
Should've asked your name
Should've told you 'bout
(hier werd het iets moelijker, lees door...)
all these things I think
when I'm alone (nee, wacht. dat moet zijn: whatever comes up.
Misschien kan ik het beter zo doen:)
all these things I dreamt
now I know that you were in 'em
(Yuck Yech Akkie Bleh. Try Again Loser:)
how you were everything
I always dreamt about
(PuhLeeze... Hm. This:)
how you looked like me
like what I wanted to be
(ja. Je snapt het nu wel: Failure, beep, beep, beep)
Shouldn't have gone through
turning the pedals
taking the corner
like you were a stranger

Kortom, ik houd er meer van in het Nederlands te dichten.

Nu ga ik door met Math Rock luisteren. Zeker, ik ben bezeten.
p.s. ik heb mijn pandora-stations in de sidebar gezet... Ik weet nog niet precies hoe het werkt maar ahgi kan je nu luisteren naar de muziek waar ik de afgelopen dagen eindeloos naar heb zitten luisteren. Plezier ermee :)

Those bloody fantasies!

2006-08-01T14:29:00.000-06:00

deze schreef ik ongeveer drie weken geleden.
Maar er staan teveel gevoelens bij naam in genoemd, dus echt heel mooi gelukt is het niet.

de treden worden steeds zwaarder om te nemen
ook al loop ik naar beneden
want met iedere stap dat ik lager ga
loopt mijn schuldgevoel twee maal zo ver omhoog
ook mijn buikpijn neemt toe
slechts mijn hoogte op de trap
wordt steeds kleiner
de afstand
naar de vreemd verwrongen gestalte
je vleugels geknakt liggen wijd om je heen
gespreid op de ijskoude vloer
in het rood
dat uit je lichaam loopt uit de
scheuren in je perfectie
in je rug
de onwegdenkbare afdrukken van
mijn handen

lekker weertje hae...

2006-07-26T15:14:00.000-06:00

the sweat runs down my legs
and i’m not even busy doing something
except for
breathing
sitting
typing
being

sweating

't Kwam vrij zomaar in mijn hoofd (alstjeblieft, Sara. "vrij zomaar" is niks. Zomaar is geen bijv. nw.) ik heb nogal lang niks geblogd... Zal 't weer wel zijn.

Akkoord, hij is echt raar.

2006-06-25T17:44:00.000-06:00

Martijntje noemde 't zelfs "morbide".
Zelf vond ik het eigenlijk best briljant...

klanken over eenzaamheid

naast mij ligt een dode koe
ze voelt nog 'n beetje warm
haar neus en lippen at ik op
(en haar uier)
nu lig ik daar dus
verstrengeld in haar poten
mijn engel, mijn grote engel
haar bloed mijn bloed wijn uit de fles
geliefd en gelaafd en geloofd

en ik roep in de oren
van al die 't wil horen:
ik ben verliefd, verliefd,
verliefd, verliefd, verliefd
op het lijk van een koe.

Hm. De 4e regel moet eigenlijk met enige inspring, maar blogger werkt niet mee en ik ben even te lui om mijn htmlgids erbij te halen. ("Waarvoor koop je zo'n boek dan?" -- "Puur en alleen om het nutteloze, mam.")

Overwarrend

2006-06-20T21:28:00.000-06:00

En wat ik doe gebeurt niet echt
Het gaat als in een waas
De tijd is als een vaas
Strak rond mijn gelederen

En wat ik voel raakt kant noch wal
Het draagt mij veel te ver
Voorbij de verste ster
Op onschuldige kanten vleugeltjes

Komt theorie na theorie
En vliegt meteen voorbij
Onvangbaar in mijn vlindernet
Onvangbaar

Afscheid

2006-06-11T22:50:00.000-06:00

Toen Suzan haar afscheidsgedicht voor mij op haar weblog zette, kon ik natuurlijk niet achterblijven.
Hier mijn afscheid:

Al duurt het nog zo'n lange tijd,
Afscheid nemen we geheid.
Zwijgend deze laatste omhelzing
En dan loop ik in de branding.
Op het strand blijf jij nog wachten
Tot mijn kruin zelfs is verdwenen.

Toe, Suzanna, blijf niet smachten
Toe, Suzanna, blijf niet wenen
Ooit gaat iedereen toch henen
Denk aan hoe wij samen lachten.

Dan keer je om
Daar ligt op de grond
Een natte banjo. Je voelt de tranen branden.

Nee, het is geen briljant gedicht (gebaseerd op "oh suzanna", trouwens) maar was wel leuk om te doen. Dag!

"Avondlied" en "Te Veel"

2006-06-05T16:05:00.000-06:00

Avondlied (een bewerking van "de uil zat in de olmen")

Nog ver voordat
de morgenzon
de dag begon, zat
een uil al op een olmentak
en luisterde.

De wind die fluisterde
en droeg van ver
een zacht lied op zijn vleugels mee,
een lied vol wanhoop, en vol wee
dat naar hars rook.

Zelfs de zilte regendruppels
vallen zachter dan anders, de uil zoekt
de richting van het geluid,
alles is stil,
alleen de koekoek roept.

De laatste regel van het tweede couplet vind ik nog steeds niet geweldig. Eerst was het "dat zich steeds weer herhalen bleef" maar dat klopte niet mooi. Hm, "dat over eigen noten sloop"? "Dat van eenzaamheid droop", of "dat door ieder geluid heen droop"... Ai, ai, daar ga ik weer. Lezers, toe, kies er eentje uit die je de mooiste vindt, want ik weet niet wat ik hiermee aan moet. Bèèh.

Op verzoek hier mijn gedicht "Te veel" wat als ik mij niet vergis is geschreven in december vorig jaar. Zou ook november kunnen zijn.

Te veel

Al zijn mijn lippen nog zo droog
Jij zult ze nooit bevochtigen

Al zijn mijn wensen nog zo hoog
Jij zult ze nooit vervullen

En ik zou het heus wel willen
Maar er zijn te veel verschillen
En dus voor de goede orde
kan het helaas nooit wat worden.

Al zijn mijn wangen nog zo nat
Jij zult ze nooit àfdrogen

Al ben ik alles nog zo zat
Jij zult me nooit kalmeren.

Ik zou je veel willen beloven
Maar ik kan maar niet geloven
En tóch... blijf ik steeds proberen
Wie weet, kunnen we het leren...

Ha, het is wel leuk hier zo'n oud gedicht neer te zetten. Ik kan er een gewoonte van maken één of twee oude gedichten per dag hier neer te zetten... Nee, ik zie wel. Dan word het ook zo druk...

En dan wilde ik andere fanatieke dichters graag nog iets aanraden. De gedichten van Jan Hanlo... Geweldig. Ik zou ook wel een pedofiele psychoot willen zijn als ik dan zulke gedichten kon schrijven. "Kneu kneu ote kneu eur"-- geweldig. Nee, echt. Zoek zelf maar op.

2006-06-02T14:48:00.001-06:00

Tjee, ik geloof zowaar dat ik weer inspiratie heb. Alhoewel niet zeker waar het vandaan komt -- het volgende is naast een verpoëzie-ing van een werkelijke ervaring ook een experiment met halfrijm en afgebroken proza. Zeg maar wat je ervan vindt; commentaar is méér dan welkom.

Oefening #1

Als ik opkijk naar de lucht
Een poging doe tot hoge wolken met mijn ogen
Bedwingen, steekt de zon
terug tot ik mijn kijkers rooddoorlopen
af moet wenden, kwaad.

Nay zon, je doet beseffen
Dat ik een nietig mens ben
Dat lang niet alles kan wat ik zou willen.

Terwijl ik dit typte kwam de bijna-buurvrouw aanbellen om te vragen of ik wist waar Titus met twee --jongere-- vriendjes heen was gegaan, want "they just dissapeared". Ik stond op het trapje bij de voordeur te bedenken naar welke vreemde plekken mijn broertje zijn trawanten kon hebben meegetroond, en de bijna-buurvrouw gilde paniekerig tegen iemand die ik niet kon zien ergens bij haar huis. Waarna ze vanaf haar huis naar mij riep dat ik me geen zorgen hoefde te maken omdat "they were hiding in the backyard". Ik zit in een vader-van-Pietje-Bell-dilemma; Titus streng aanspreken of lachen om de overbezorgde bijna-buurvrouw?

3e persoon enkelvoud, en verbazingwekkend oud...

2006-05-29T20:18:00.000-06:00

Deze is van ergens in januari. I told ye I don't have that fat a lotta inspiration here!
Wacht even, 't is lastig typen met een stuk meloen in mijn hand, dat half over de computer en half over mijn gedichtenboek druipt...

Zwembad 's nachts

En zij zwom en keek
Naar het wonderlijk schouwspel
Van de golfjes die weven
Veroorzaakt door haarzelf
En vóór haar drijven bleven

Met een neus half in het water
Gelijk een krokodil
Dreef ze en zag fel
Het licht weerschitteren
Van de wevende golfjes

En zij voelde zich een schip zo solide
Meer solide nog dan een huis
Totdat zij het koud kreeg en moe was
En terug verlangde naar thuis

Eigenlijk voel ik er niks meer bij. "Thuis", waar is dat? Hier voelt het niet "thuis".
De volgende is van 29 december jongstleden.

De vliegreis

Daar zat zij, gillend van afschuw
In het vliegtuig, vreemde bochten
Brachten haar van haar stuk
Zij had grote moeite
Toen zij zich van de aarde moest losscheuren

Het wonderland van witte wolken
Maakte een heleboel goed
Maar het gevoel bleef, in
Haar ontwortelde voeten

Nog steeds niet goedgekomen met die voeten. Ik blijf omvallen.

O, o, Titus komt hier nu naar me toe wandelen en doet een mededeling die hier volledig op zijn plaats lijkt; hij heeft drie gedichten verzonnen. De eerste... Alles wat ervan blijft hangen is "badoliefant". De tweede blijft niet hangen... De derde is briljant!

"Gedicht" van Titus

Dit is het begin
Dit zit erin
Dit is het eind

Heeft mijn avondenlange arbeid -- hem zo nu en dan een paar gedichten voorlezen uit Komrij's Nederlandse poëzie voor het slapengaan -- toch nog wat opgeleverd!

Buikpijn

2006-05-19T13:34:00.000-06:00

dat is niet zo heel vreemd als je in vijf minuten meer dan een liter water achteroverslaat. En toch al buikpijn had.

Dit is een gedicht wat ik meer dan een maand geleden schreef, maar het is nog steeds actueel.

Buikpijn

Mijn hart klopt niet langer in mijn borst
Maar is naar mijn buik weggezakt

Mijn maag verdraagt geen hap
Mijn darmen zijn als pap

Het lijkt niet echt af. Raahh, pech. Bij deze besluit ik de titel van de weblog een beetje te wijzigen, en dan kruip ik weer in bed of -- ik zie wel. Hoe gaat het eigenlijk met de zitzak, Suzan?

en nu aan je physics, sara!

2006-04-30T11:04:00.000-06:00

de blauwe stilte
doet verlangen
naar ferkele luchten
over mijn hoofd

nu deze bron in mij is aangeboord

2006-04-29T19:04:00.000-06:00

Omdat Suzan zo zeurde hierbij een nieuwe post.

Ik heb één couplet geschreven, alweer een tijd geleden, maar ik kom er maar niet uit wat het tweede moet zijn. Het is nog van maart, hoor, maar ik ontwikkel zo verschrikkelijk veel hobby's naast elkaar dat de oudere wat in het gedrang komen, ik bedoel, heb niet zo veel tijd meer voor dichten. Ook niet bijster veel (o, dat woord gebruikte Ellen en nou blijft 't in mijn hoofd hangen. Alliteratie!) inspiratie hier dus dat komt goed uit. Ik zou willen dat ik alles tegelijkertijd kon doen en overal kon zijn, maar helaas, helaas...

Hier het eerste couplet.

nu deze bron in mij is aangeboord
ben ik een grote roze overstroming
elk die mij eventjes heeft aangehoord
krijgt ook een spat; een klank, een woord

Nu één voor één de verschillende variaties die ik had bedacht. Geen is perfect.

nu deze bron in mij is aangeboord
ben ik een grote roze overstroming
elk die mij eventjes heeft aangehoord
krijgt ook een spat; een klank, een woord

een grote waterval van zoete honing
waarop ik met mijn boot van zuid naar noord;
en als ik thuiskom wacht mij een beloning:
naar zoetigheid ruikt nu de hele woning

Bah, niet perfect inderdaad.

nu deze bron in mij is aangeboord
ben ik een grote roze overstroming
elk die mij eventjes heeft aangehoord
krijgt ook een spat; een klank, een woord

ha, daar komt hij aangegalloppeerd
van ver ruik ik zijn geur van zoete honing
zie, mijn prins op het witte peerd
van wie ik de liefde heb geleerd

ik ren hem tegemoet en aai zijn paard
die krijgt een suikerklontje als beloning
dan wend ik mij tot hem en hij verklaart
dat het door mij komt dat het weer is opgeklaard.

Beetje cliché, sprookjesachtig, tsja.

nu deze bron in mij is aangeboord
ben ik een grote roze overstroming
elk die mij eventjes heeft aangehoord
krijgt ook een spat; een klank, een woord

wat is de oorzaak van dit geluid?
waarom voelt het alsof er honing
in plaats van bloed door mijn aderen kruipt,
en ook mijn neus uitkomt als ik die snuit?

Dat vind ik eigenlijk de mooiste tot nu toe. Maar Martijntje vond dat 't teveel rijmde (reem?) en bovendien lijkt het gedicht nog niet af.

De volgende is meer een grapje.

nu deze bron in mij is aangeboord
ben ik een grote roze overstroming
elk die mij eventjes heeft aangehoord
verlaat zo snel hij kan de woning.

Ik heb overigens weer iets wat hier wel op kan, alhoewel het niet echt een gedicht is.
Dat komt nog wel. Dank u voor de aandacht. Groet, Sara.

vrije vertaling

2006-03-01T21:13:00.000-07:00

(Ik durfde er geen vrij vertaald boven te zetten... Want was het nou vertaald... Of vertaalt? O ja, het was met een d. O jee, o, jee, ik moet nog bijles Nederlands als ik weer terugkom!)

Ik ben nu aan het proberen om als ik een gedicht schrijf het meteen te vertalen.
Hier mijn meest recente poems.

PUBLIEK TOILET
Er is geen intiemer samenzijn
zo verlegen maar verstandelijk
dan dit - elkaar horen plassen
handen wassen en het geluid van de deur

en de vertaling...

PUBLIC TOILET
There is no thing as intimate
as this being together, in secret understanding;
to hear each other making water
washing hands and the sound of the door

ik vind de vertaling zelf eigenlijk beter.
nog een gedichtje...

Ik doe een poging tot vertalen
Van mijn talrijke verhalen
'k zit er maar wat mee te fukken
Want dat rijm wil maar niet lukken

En wederom, de vertaling...

I am trying to translate
A little poem I once made
But it's going very slow
Because the rhyme won't seem to go

Dit vind ik een beetje een slap gedichtje, eigenlijk. Nou ja.

Ik heb in dit stukje zaterdag 29 april een verandering aangebracht, omdat de vertaling "public toilet" nog incompleet was. Ik was "in secret understanding" vergeten.

de Villanelle

2006-02-22T16:13:00.000-07:00

Opvallend is dat Amerikanen heel andere gedichtvormen gebruiken dan Nederlandse dichters. Bijvoorbeeld de Villanelle, die stamt uit Italië en de vandaag gebruikelijke vorm komt uit het Frankrijk van de 16e eeuw, dus wel uit Europa, maar in Nederland ben ik haar nog niet tegengekomen.
Een villanelle is een gedicht van negentien regels verdeeld over eerst vijf coupletten van drie regels en dan één van vier regels.
De eerste regel van het eerste couplet is ook de laatste regel van het tweede en vierde couplet en de eennalaatste van het zesde,
de laatste regel van het eerste couplet is ook de laatste regel van het derde, vijfde en zesde couplet. Deze regels kunnen telkens een beetje aangepast worden zodat het beter in de context of de zin past, maar ze moeten ongeveer hetzelde blijven zeggen en het laatste woord van zo'n mag zeker niet worden veranderd.
Het rijmschema is aba aba aba aba aba bbaa, dus je hebt maar twee eindklanken in het hele gedicht. Alliteraties en assonances zijn toegestaan, evenals halfrijm wat soms zelf noodzakelijk is om het gedicht een beetje logisch te houden.
Hier mijn eerste echte Vilanelle, hij gaat over het tijdsverschil tussen mij en iemand van wie ik houd terug in Nederland. Let ook op het verloop van de dag naar gelang je verder in het gedicht bent...

VILLANELLE VAN HET VERLANGEN
Toen jij vanmorgen om kwart voor acht
nog wat wazig wakker werd
begon voor mij de nacht

Had je al wel eens bedacht;
als jij een dagje hebt geleerd
dan is het híér net vijf na acht

En wijl ik heel erg naar je smacht
en hulpeloos staar in de vert'
wordt het bij jou al nacht

Mijn zelfstandigheid wordt ontkracht
Ik zoek je naam op - Geert, of Bert?
En ga zo door tot kwart voor acht

Dan wikkel ik mij in mijn vacht
en wijl jij 'n gaap openspert
begint voor mij de nacht

Ik krijg je nog niet uit mijn hoofd geweerd
De liefde raak ik niet verleerd
Bij jou is 't morgen, kwart voor acht
Bij mij begint de nacht

Gedicht tijdens wiskunde

2006-02-15T11:09:00.000-07:00

geinspireerd door Stephen Dunn die ik van Toni heb geleend, mijn aba cde fgf-gedicht hier. zelfverzonnen rijmschema. Untitled.

Ik heb om me heen gekeken
Geconcludeerd dat er niets was
en dat er niemand hier kan spreken

Oostindisch doven zitten rustig
De kaken op elkaar geklemd
zeggen slechts woordeloze zinnen

In hun onoverdachte taal
Voel ik mij ver verloren
Betekenissen zijn zo kaal

En wiskunde, dat is wel interessant (we zijn nu met logaritme bezig) maar die vent die praat en praat en praat en het is echt niet te volgen waarover hij allemaal anderhalf uur lang staat te kletsen met dat rare accent van 'm. Dus dan ga ik dichten en gedichten lezen.

O de besluiteloosheid

2006-02-11T17:36:00.000-07:00

ik ben radicaal halfslachtig
treed platgetreden paden platter
gezette voetstappen dieper
zolang ik maar niet weet
in wiens voetstappen ik treed.

Zelfs het gedicht is een beetje onzeker, geloof ik.
De tweede regel was oorspronkelijk een door mij verzonnen tongbreker,
en er was ook een regel die ik er toch maar niet bij heb gedaan, "ik herkauw cliché's tot pap".
Nu moet ik huiswerk maken.

Vergeet mij maar gewoon

2006-02-04T14:01:00.000-07:00

Vergeet mij maar gewoon
Dan zweef ik weg in mijn eigen warme wereld
In mijn diepste gedachten
Pas daar voel ik me thuis

Sluimerende Stiltes

2006-01-24T11:27:00.000-07:00

Haha, ik ben een beetje bezig met achterhaalde alliteraties, de meeste mensen die op mijn wereldreis-weblog hebben gekeken vandaag (en eergisteren) zullen dat waarschijnlijk wel gemerkt hebben.
Ik heb al heel lang niet geBrainBangd, dat was lome lethargie van mij, maar fantastisch: vandaag herlas ik mijn groene gedichtenschrift en het babyblauwe ook, en toen vertaalde ik vrolijk een oud onbekend gedichtje. Ziehier het rinkelende resultaat, de voorzichtige vertaling van...

XLVI

Mijn moeder riep ' wat zie je bleek!'
Maar toen ik in de spiegel keek
Zag ik een donkerrood gezicht
Meteen daarna alleen nog licht

En dan nu de vertaling...

XLVI

My mother said 'You're like a spook'
But when I in the mirror looked
I only saw a dark red face
And after that an empty space

Ik weet wel dat de grammatica van zin twee niet optimaal is maar laten we dat op dichterlijke vrijheid houden... Dank u. Heeft dat MVP/leesklasje toch nog resultaat...
Zo snel mogelijk meer. Tel de alliteraties!

de zondvloed aan gedichten

2006-01-10T20:51:00.000-07:00

die leegte in mijn hoofd was duidelijk de stilte voor de storm; ineens rolt er om het uur een gedichtje uit, ik ben zo langzamerhand een sneldichter, in tien minuten een gedichtje... betere gedichten duren iets langer.
Hier het resultaat van vandaag en een saaie anderhalf uur wiskunde.

DE SAAIE LES
De stem gaat monotoon met stomme schieters
Mijn hoofd is leeg, gevuld met heel veel anders
'k heb last van zieke hersenwandbehangers
Gedachten bloeden dood in slome liters

Een zondvloed van woorden komt over ons heen
Ik heb geen ark dus er valt niets te redden
Allemaal verlangend naar onze bedden
Verdrinkend in verveling zit ik alleen (klemtoon op alléén niet op ík)

En ik heb nog een heleboel wwwedstrijd-soortige gedichtjes maar met door Martijntje of Titus verzonnen zinnen, die zet ik er morgen op want ik moet nu naar bed (sorry mama!)

i'm a dreamer babe

2006-01-07T18:54:00.000-07:00

hei hei
van ton kreeg ik een tip die ton van marlies voor mij had gekregen;
de willem wilmink dichtwedstrijd; voor de geïnteresseerden (geallieerden? heh?) zal ik het artikel wel even knippen en plakken...
In Jedes Fall hier mijn voorlopige inzending die ik nog ga aanpassen
De andere leerlingen van mevrouw J en mevrouw J zelf ook zullen... wel begrijpen hoe ik op het onderwerp gekomen ben... Ik wou erop wijzen dat het 2e couplet pure fantasie is. Het geheel is een sonnet... hahaha...

DROMER

Ik leef met toekomst en verleden
Met herinneringen en dromen
Daardoor kan 't helaas wel komen
Dat ik vergeet mijn eig'lijk heden

Ik heb veel te veel geheimen
-als toen ik voor mijn lief ging rijmen
en hij, helemaal verbleekt...-
Waarover ik liever zwijg, dat spreekt.

Mijn wereld is slechts in gedachten
Het buiten zonder ik daar uit
Zo blijf ik wakker, lange nachten

De les, waarvoor ik mij liefst sluit
Duurt lang, en ik zit slechts te wachten
Tot bellen gaan, de school is uit.

De laatste coupletten zijn uiteindelijk een beetje onsamenhangend...
Misschien moet ik van de laatste regel "Totde bel gaat en-de school is uit" maken
Of ik haal die laatste regel 'elemaal weg.

Trouwens... Titi had ook nog een vierregelige inzending gemaakt *tevreden wegens broertje luistert naar mijn goede ideeën* die heeft nog geen naam.

ik spreek liever dan waarover ik zwijg
en zwijg liever waar ik over spreek
waarover ik liever zwijg, dat spreekt
waarover ik liever spreek, dat zwijgt

Hier nog een opgeplakt artikeltje voor andere sprekers en zwijgers...

Waarover ik liever zwijg, dat spreekt
ENSCHEDE - Jan J. Pieterse is de gastauteur voor de tiende editie van deWillem Wilmink Dichtwedstrijd. Pieterse bedacht een prikkelende zin, die lezers moeten verwerken in een zelf te maken gedicht:

Vorig jaar was er kritiek op de weinig inspirerende dichtregel van Frank van Pamelen. Deelnemer Coen Heldeweg won er zelfs de wedstrijd mee. Hij vond de opgave Wanneer ik er de tijd maar eens voor had niet bepaald subtiel. Het niveau van de inzendingen (215 stuks) was in 2005 ook wat lager dan normaal.

Voor het dubbele lustrum van het jaarlijkse Twentse dichtersfestival zijn de verwachtingen aanmerkelijk hoger gespannen. Dat ligt niet in de laatste plaats aan de inbreng van Jan J. Pieterse. De theaterjournalist van hetHaarlems Dagblad, ook bekend als tekstdichter, presentator en columnist, maakt humoristische puntdichten. Toen hij door voorganger Frank van Pamelen gevraagd werd een leuke tekstregel aan te dragen voor de Willem Wilmink Dichtwedstrijd maakte Pieterse daar geen punt van. Als gastauteur bij de tiende editie van de populaire lezersactie bedacht hij de regel: Waarover ik liever zwijg, dat spreekt. Deelnemers dienen deze regel ongewijzigd en in zijn geheel te gebruiken in een nieuw te schrijven gedicht, waarbij de regel niet enkel als titel mag worden gehanteerd. De vorm van het gedicht is vrij (sonnet, ballade, rondeel of een vrij, niet-rijmend vers). De opgegeven regel van Jan J. Pieterse mag zowel in het begin, aan het einde of ergens willekeurig in het gedicht worden opgenomen.

De Willem Wilmink Dichtwedstrijd is een co-productie van de Bibliotheek Almelo en De Twentsche Courant Tubantia. Jaarlijks worden lezers opgeroepen een creatieve bijdrage te leveren, waarmee ze kans maken op een uitnodiging voor de feestelijke finale en enkele pretpakketten.

Inmiddels hebben negen bekende Nederlandse dichters hun medewerking verleend aan het evenement. Achtereenvolgens waren dat Willem Wilmink (Maar tevergeefs er schoot mij niets te binnen), Jean Pierre Rawie (Sinds ik de blik naar binnen heb gericht), Driek van Wissen (Ik ga mij aan mijzelf te buiten), Drs. P (Waarnaar ik dan toch altijd weer verlang), PattyScholten (Zij wist het niet, zij had het nooit geweten), Jan Boerstoel(Ik zoek naar nieuwe woorden voor een oud verdriet), Ivo de Wijs (Ik wandel door een stad die niet bestaat), Kees Torn (Weet alles maar eens van tevoren) en Frank van Pamelen (Wanneer ik er de tijd maar eens voor had).

De Twentsche Courant Tubantia stelt ook dit jaar een exemplaar van het door kunstenaar Don Dekker ontworpen beeldje (De Lezer) beschikbaar voor de hoofdprijswinnaar. De beste tien amateur-dichters ontvangen een boek, een oorkonde, alsmede een uitnodiging voor de finale op zondag 19 maart in de Bibliotheek Almelo. Bij deze finale, waar de winnaars hun eigen gedicht mogen voorlezen, zullen net als in voorgaande jaren tal van gastdichters aanwezig zijn.

Per persoon mogen maximaal drie gedichten worden ingestuurd. Dat kan per post : Bibliotheek Almelo (dichtwedstrijd), Postbus 189, 7600 AD Almelo, ofvia email Inzendingen moet vóór 25 februari 2006 binnen zijn.

de leegte

2006-01-06T15:11:00.000-07:00

sorry, het was een tijdje vrij stil (en leeg!) in mijn hoofd.
ik zal een nieuw schrift nodig hebben voor mijn gedichten want het oude is van 2005 en vol.
dus publiceer ik mijn nieuwste gedichtje maar hier...

LEEG
daar zat zij en at
haar havermout koud, alleen thuis
en vroeg zich af
of het woord 'patat' ook in de bloemlezing vermeld werd

haken...

2005-12-26T15:05:00.000-07:00

wijde vesten blijven haken... hier daarover een snel gedichtje wat mij plotseling binnenschoot.
lieve lezers dezer weblog, remember: op deze weblog vindt gij de onzin die uit mijn brein ontspruit, ongefilterd! en dan alleen nog de poëtische helft ervan! erm... dan is het dus wel gefilterd... maar die poëtische kant is niet gefilterd. Nou ja, dat gedicht.

haken blijf ik, ik blijf haken
aan een deur of aan een tas
blijf ik haken, altijd haken,
aan de sluiting van mijn jas

euhm... dat is niet echt een gedicht, meer een versje. en het is ook "het voor vandaag", wel, dat was het.

2005-12-25T03:51:00.000-07:00

Hier een gedichtje... Het is een beetje verdrietig...
Maar dat maakt niet zo veel uit...

Hier is Sara. Gortepap.
Het is hier moe, wij regenen.
De bank voelt zich een beetje slap.
Niets doet wat ik ervan zou willen

De wereld draait en draait maar door
als een pannekoek om de zon.
Hierbinnen voel ik mij te klein
Te moe, te droevig om droevig te zijn.

Booming Brains

2005-12-24T04:08:00.000-07:00

Hallo
Ik was in een existentialistische bui, vandaar die vreemde naam, vandaar überhaupt deze hele weblog. Hierop ga ik in vreemde buien mijn schrijfsels bijhouden.
Nou ga ik wat anders doen. Goedendag.
Saartje