drie gedichten

Hoe laat is het? ik schrijf naar de koortsige gordijnen dat ze moeten ophouden met branden. Hier zijn drie gedichten. De eerste twee schreef ik soortvan tegelijkertijd:

I (whatisthesunandmydesire)

Wat moet ik met een regenboog als het bloed in mijn haren sproeit?
De zon is leeg en ze draait en ze draait in de kamer
Wat is de essentie van een blad of een ademtocht?
Wat is het natte gras in mijn handen anders dan jou.
Er is een zin in het aanraken van de muren,
Er is een dans in het volgen van de voeten, in het kijken naar weggelopen vlinders.

En ik zal het bloed uit mijn haren halen
En ik zal er harten mee op de muur tekenen
En ik zal de zon in het gras vangen

II

Er is een huid als het fort van een warmte
Er is een oog als de poort van een doolhof
Er is haar als het blad van een jungle
de poorten versperrend
Er is een mens als een verwarming in mijn armen


De derde schreef ik na in slaap gevallen te zijn en weer wakker geworden. En ik vind ze niet zo goed nee, maar wat is überhaupt de zin van poëzie, waarom zou ik het schrijven als het perfect moet zijn. Ha, ik was echt slaperig en ik probeerde het op papier net zo goed te laten klinken als het in mijn hoofd klonk, net abrupt uit een droom gevallen.

III

De wens die uit al mijn poriën straalt
als de warmte van een gillend vuur
mijn ziel als een brandende kast achterlatend?
En als je tegen zo iemand iets zegt
om de hitte door mijn schedel te doen steken
mijn ogen tot vlammenwerpers te verspreken?

Waarheen o grijpen mijn lege handen
Waar was je nou in het gras
En alles staat in verband met elkaar
En de lege dagen rijzen als
eindeloze bergen naar de hitte van de zon
En de zon rijst in haar witheid over de
wereld en ze grijpt ons met haar eindeloze armen
en ze eet ons in de hitte van wat?